ანა

ანა ბავშვობაში ქუთაისის ბინის სადარბაზოს დაწვრილებით რუკებს ხატავდა. ყველა ბაქანს სახელი ერქვა, მეზობლებს კი საკუთარი პატარა დროშები ჰქონდათ. სახურავზე ასვლაზე მეტად ის აინტერესებდა, ვინ გაჰყვებოდა გზაში. თბილისში გადმოსვლის შემდეგაც ეს ჩვევა შეინარჩუნა, ისევე როგორც მიმართულების საოცრად არასანდო შეგრძნება.

ერთ სემესტრს უნაკლო მაკეტების აწყობაში ატარებდა, მაგრამ მათი წაკითხვა არავის უნდოდა. მერე ერთი ფურცლისგან პატარა გამოცემების გაკეთება დაიწყო: გატეხილი ქოლგა გზამკვლევად აქცია, გამოტოვებული ავტობუსი — კომიქსად. დაუმთავრებელი ნომრები მედეასთან გაზიარებული მაგიდის ქვეშ უწყვია. მედეა ამტკიცებს, რომ იატაკი არქივი არ არის.

ხინკლის ხალისიანი ნახატი ანას ხასიათს უხდება: ნაცნობ ქართულ დეტალს იუმორის დატევაც შეუძლია და სუვენირის კლიშედ ქცევა არ სჭირდება. უყვარს მარტივი, გამოკვეთილი ხაზები და ცოცხალ საუბარს დამსგავსებული ასოები. მისი ყველაზე მკაცრი მკითხველი ბავშვობის მეზობელი სალომეა: საყვარელ წინადადებას გადახაზავს, მაგრამ რვეულის დასაბრუნებლად მთელ ქალაქსაც ფეხით გადაკვეთს.

ცოტა ხნის წინ რატიმ მისი ხეტიალის მარშრუტების ინტერაქციულ რუკად ქცევა შესთავაზა. ანა დათანხმდა, მერე კი ყველა მითითება ამოშალა, რომელიც ბრძანებას ჰგავდა. კამათი საერთო პროექტად იქცა — რუკად, სადაც ცნობისმოყვარეობისთვისაც რჩება ადგილი. ახლა სწავლობს, რომ საქმის დასრულება ყველა კარის დაკეტვას არ ნიშნავს, თუმცა მოწვევას ნამდვილი მისამართიც სჭირდება.